Kees van der Westen, de man achter de machine (KTC)

Wat begon met een ontploffend afstudeerproject, mondde uit in een wereldwijd gerespecteerd espressomachinemerk. Kees van der Westen bedenkt, tekent en bouwt zijn machines nog altijd zelf. Al heeft hij inmiddels wel veel hulp nodig om aan de toenemende vraag te kunnen voldoen. Toch waakt hij voor onstuimige groei. “Het moet stapje voor stapje gaan.”

 

Achterin de tl-verlichte bedrijfshal klinkt het geschraap van een vijl, gevolgd door het schelle geluid van een luchtcompressor, die de metaaldeeltjes op de betonvloer blaast. Nu past het onderdeel wel, constateert de monteur tevreden. “Afwerken is precisiewerk”, licht Paul Iraca (42) toe. Sinds drie jaar is hij – zwart montuur, grijs baardje, gladgeschoren hoofd – werkzaam bij Kees van der Westen Espressonistic Works (KvdW), de Brabander die wereldwijd naam heeft gemaakt met zijn futuristische en loeidegelijke espressomachines.

Terwijl uit de luidsprekers Martin Garrix’ In the name of love klinkt, schroeft Iraca een koperen plaatje met knop en schakelaar op de voorkant van een machine. Een helderwitte Spirit van een meter breed, met twee zetgroepen. “Na tien jaar als vrachtwagenmonteur zocht ik iets waar ik mijn creativiteit in kwijt kon”, zegt hij. “Hier komt alles samen.”

 

Elk van de zes monteurs zet een standaardmachine in drie tot vier dagen in elkaar, inclusief een dag lang testen

 

Wekelijks worden in het non-descripte pand op een klein bedrijventerrein in Waalre, nabij de A2, twaalf tot vijftien espressomachines in elkaar gezet. Ze dragen de namen Mirage, Speedster, maar vooral Spirit, het jongste model uit 2012. Stuk voor stuk machines met strakke lijnen, die snelheid uitstralen en vanwege de vier spitse pootjes lijken te zweven boven elk oppervlak. Vorig jaar zijn er 660 geproduceerd. Een dozijn nog af te bouwen carrosserieën staat te wachten. Op de door medewerkers van KvdW zelfontworpen karren van betonplex en aluminium zijn die gemakkelijk te verplaatsen door de ruimte. Het is enorm druk, houdt Kees van der Westen (61) voor. “Gisteren hebben we zelfs met z’n allen tot half negen moeten overwerken.”

Eerst betalen

De gele, gebutste mini-vorkheftruck, eentje waar je op staat, niet zit, rijdt met een pallet richting de metershoge stelling. Doorzichtige bubbelfolie beschermt de Speedster erop. “Die moet alleen nog ingekrat worden”, vervolgt Van der Westen. “Daarna kan de klant hem komen ophalen.” Met een glimlach: “Nadat er betaald is natuurlijk.” Tot aan het plafond is de stelling gevuld met dichtgetimmerde kisten. Opgeplakte A4’tjes verraden de uiteindelijke bestemmingen: Singapore, de Verenigde Staten, Duitsland.

Op ooghoogte staat een kist van net iets meer dan twee meter breed. Een Spirit met maar liefst vier zetgroepen. Formaatje buitencategorie, bestemming Aken. “Doen we niet, hebben we lange tijd gezegd. Er is geen vraag naar zo’n machine. Maar ze bleven maar zeuren. Dat waren toen Amerikanen.” Uiteindelijk heeft KvdW twee Spirits tegen elkaar gezet en afgewerkt zodat het een geheel lijkt. Inmiddels hebben ze er een stuk of twaalf van verkocht. Het merendeel in de VS.

Van der Westen – potloodsnorretje, rechterhand voortdurend in zijn broekzak – bouwde ruim dertig jaar geleden zijn eerste espressomachine. Een afstudeerproject dat in zijn toenmalige flatje een paar keer ontplofte. “Wat leidinkjes die losschoten…

 


Verder lezen? Snel naar de winkel dan, want journalistiek kost geld! KoffieTcacao (zomernummer juni 2017) haal je bij de betere tijdschriftenzaak en boekwinkel, of geef jezelf een abonnement cadeau via de website. De foto is gemaakt door Aukje van Rossum.